‘Dans van de vlinder’ staat symbool voor de naam van de praktijk; een mens danst net als een vlinder door het leven.

Een rups groeit uit tot een vlinder als hij goed gevoed wordt. Hij fladdert van bloem naar bloem, hij onderzoekt en fladdert weer verder.

Dit geldt ook voor mensen: zij kijken en vervolgen hun weg, onderzoeken en reizen weer verder. Maar als een mens geconfronteerd wordt met afscheid -op wat voor leeftijd dan ook - moet hij op zoek naar een nieuwe, andere weg en een nieuwe manier van leven.

Dat afscheid kan het overlijden van een dierbare zijn, maar ook het verlies van gezondheid, van werk, van een geboorteland of afscheid door bijvoorbeeld een scheiding.

“Rouw is als een steen die, net gevonden, ruw en weerbarstig is, hij doet pijn aan je handen, trekt er kloofjes in.
Pas als die ruwe pijnlijke steen door handen is gegaan, wordt hij gladder en mooier. Uiteindelijk kan die steen een prachtig kleinood zijn, een schat die je leven verrijkt.”

(bron onbekend)